Mijn held

De manier waarop hij zijn vak uitoefent is voor mij reden genoeg om van zijn expertise te genieten. De passie, het gevoel en de manier waarop hij je informeert over de perikelen van moeder natuur. Iedereen zal denken dat ik het over Steve Irwin heb, maar nee! Het is mij te doen om een nederlander, een man die praktisch iedere dag mijn bewondering heeft. Erwin Krol, dames en heren, Erwin Krol is een man naar wie ik met genot kan kijken. De manier waarop hij praat, de manier waarop zijn lichaam praat, de manier waarop hij zijn passie aan de medemens uitspreekt….

Soms is het zelfs zo erg dat ik nadat het weerbericht is geweest helemaal niet heb opgevangen hoe het weer voor morgen eruit ziet. Puur door de bewondering die ik heb voor zijn manier van communiceren. ieder handgebaar, iedere beweging van z’n wenkbrauwen, ieder knikje met z’n hoofd en ieder woord dat hij met een weerzinwekkende intonatie door het glas van de tv heen de woonkamer in te begeleiden. Prachtig, wat een man! Mijn held! Neem bijvoorbeeld het volgende filmpje, is het niet prachtig hoe iemand met zoveel gevoel en passie iets vertelt waarvan de helft van nederland misschien zal denken. “Jah, wah ken mijn dat noh rottuh..”

Prachtig toch? De Jakobs ladder, een gegeven waar je niet bepaald een oorlog mee wint, of misschien dan op z’n minst iets waarmee je je eigen leven kan redden, niks! Maar oh zo prachtig! Deze man verdient een lintje. Een man tegen wie ik opkijk, een man die ik wil zijn….. Mijn held…

Mijn held

Harde kak ouwe!

Ik voel me wel een beetje verplicht nu een positief stukje te schrijven, na al dat negatieve in-de-knoop-zit bullshit mag er ook wel een keertje gezegd worden dat er ook leuke dingen zijn in het leven. Zo ben ik gisterenavond gezellig met m’n maatjes een balletje wezen gooien op de bowlingbaan. De bowlingbaan die vaak alleen rond feestjes in de gedachten gaat spelen wordt door ons toch al gauw 2 à 3 keer per week bestegen. Alsof mijn handen de revolver van Lucky Luke zijn, knal ik die ballen op hun doel af. Zo, uurtje weer voorbij en langzamerhand stromen de vrienden de tent binnen. Gezellig op het terras van de stamkroeg hangen.

Met een steeds groter groeiende vriendenkring tijd doorbrengen is toch echt wel quality-time als je het mij vraagt. M’n maatjes waren terug van vakantie, en softie als ik ben ga ik bij deze mededelen dat ik ze wel degelijk gemist heb. Uit verveling ben ik wat vaker (lees: vaak) naar de sportschool geweest, en dat was dan ook meteen het eerste wat ik van ze hoorde. De flessen prosecco vlogen als warmen broodjes over de bar. het was echt zwaar gezellig, en ondanks het feit dat ik die hele avond in m’n achterhoofd had wat die ene persoon nou toch met d’r ex moest, heb ik me weten te vermaken. Tot een uur of 2 heb ik mij weten te vermaken met ik denk wel 7 glaasjes sinas, maar na zoveel frisdrank ga je je echt niet lekker voelen. Al weken probeer ik een goede vervanger te vinden voor bier en ondanks het feit dat sinas zich in mijn lichaam het beste gedeisd houdt, krijg ik na meer glazen dan dat ik vingers heb aan 1 hand een ogelofelijk naar trillerig gevoel over me heen… (teveel suiker?). Water drinken dus zou je denken…FOUT! Ook al geprobeerd. Gisteren heb ik dan maar besloten om een biertje te pakken na een shitload aan sinas. En wat denk je? Werkt! je vermoeidheid is weg, de suikergekte zakt weg en ik begin weer een beetje te ontspannen.

Maargoed, het is 2 uur en de kroeg gaat dicht. Op naar de volgende kroeg. met een fikse dosis tegenzin vertrek ik dan met een groepje naar de kroeg waar alles kan. Zuipen, zingen, dansen, en niet te vergeten, roken… Op het moment dat je binnenkomt moet je eventjes een minuut of 5 tot je in laten werken dat je niet tussen de rokerige oorlogsbossen van vietnam loopt maar gewoon in een kroeg waar het normaal is om met 12 brandende sigaretten tegelijk je “groene” of “rooie” weg te tikken. “Nou, doe mij maar een “goude” dan!” Nadat ik 1 biertje op heb krijg ik het idee dat ik uien aan het snijden ben……in de kroeg. De lucht die er hangt wijkt echter ietwat af van de lucht die je bij mij thuis in de keuken vindt, maar de tranen stonden in m’n ogen. Hevig wrijvend en huilend probeer ik toch nog een beetje vrolijk te kijken. Ik heb het er immers wel naar m’n zin. Nog eventjes probeert de gedachte aan de lucht die mijn kleren de volgende dag zullen hebben mij ervan te overtuigen de zojuist door een rookbom getroffen bunker te evacueren, maar al snel klinkt er een ware “hara kiri”-kreet door de bunker die mij overtuigt te strijden tot het bittere einde. “Harde kak ouwe!”

Harde kak ouwe!

Wreed uit je dak

Gisterenavond, een dag om nooit meer te vergeten. De dag dat ik kneiterhard uit m’n bolletje ben gegaan! De afgelopen tijd luister ik veel progressive. Heerlijk swing tempo en toch een beetje zweverig. Net iets rustiger dan rustige techno. Gisteren was dan ook weer een dagje dat ik daar de hele dag van heb zitten genieten. We zouden ’s avonds naar Stadsgeluid gaan, een of ander festival-achtig feest ofzeuw… Uiteraard eerst ff kijken of er meer mensen gaan, of meewillen. Dus ff een drankje bij de daarvoor bestemde stamkroeg. We hadden besloten de fiets daar te droppen om vervolgens met de bus naar de stad te gaan. Taxi terug, afzetten bij de kroeg en van daaruit iedereen weer naar huis. Een goed doordacht plan om te voorkomen dat er aan het eind van de avond een zooi dronken niet nadenkende apen een taxichauffeur gek gaat lopen maken.

We waren onderweg naar de bushalte en drie dames die ook bij de kroeg in kwestie hadden gezeten, haalden ons in. Met de auto weliswaar. Een ultraluxe en ruime Ford Ka. Een flauw grapje moest natuurlijk even gemaakt worden en we stelden voor dat we wel ff mee konden rijden met z’n drieën. 6 man in 1 Ka is inderdaad een grapje. We liepen naar de bushalte en de dames gingen uiteraard iets doen wat de vrouw kenmerkt. Omkleden… Toen wij eenmaal een beetje zat waren van het wachten, de bus eindelijk aankwam en we zo goed als ingestapt waren, kwamen de dames hevig toeterend en zwaaiend langsrijden. Ze stopten en wij stapten de bus weer uit. Bleven een beetje twijfelend bij de bus hangen, niet wetend wat er ging gebeuren. “Nou jongens, opschieten want ik ben al laat.” hoor ik de busschauffeur nog zeggen. De dames kwamen terug en wij hadden bedacht dat we dan toch nog mee mochten rijden.

Inderdaad, ze stopen voor ons neus en met een zwaai werd de deur opengegooid. “Stap maar in!” Nu is het natuurlijk geweldig dat zoiets tegenwoordig nog gebeurd, maar 6 man in het kleinste model Ford is niet iets wat je voor je lol doet. Terwijl er 3 man op de achterbank zat geklemd, moet ik op schoot van de lieftallige bij-rijdster. Gewoon op schoot ging niet lukken, tenzij er een gat in het dak zou zitten van dit halve ei op wielen. Ik manouvreerde mij dwars op de schoot van de dame. met mijn kont zowat op de versnellingspook, mijn rechterarm achter de nek van mijn opeens zeer intieme gezelschap en mijn linker hand aan de buitenspiegel vasthoudend zodat ik niet als een kringspier-musketier over de pook heen zou zakken.

Bij iedere bocht moest ik ongelofelijk veel vreemde spieren aanspannen om de pijn van mijn voor-één-keer-in-de-auto-samen-knuffelen-dier een beetje te verlichten. Bij ieder drempeltje had ik het gevoel dat ik als een of ander ongeboren vogeltje met mijn ei-tand (lees: hoofd) probeerde de schil stuk te rammen. Een dagje waar de hoofdpijn die je normaal gesproken ’s morgens voelt al voor het feestje aanwezig was.

Met een beurs hoofd, scheve rug, verkrampt been en een lamme arm liepen we vervolgens het terrein op, op weg naar de ingang. De rij bij de ingang was dusdanig groot dat we besloten er eventjes stiekem omheen te lopen. Eenmaal vooraan in de rij aangesloten te hebben leek de rij stil te staan en na een hevig gevecht met die mannetjes op m’n schouders besloten we om eens heel gek te doen. We liepen om het terrein heen en met een heuze Chuck Norris move vloog ik over het hek. We waren op een slynxe wijze over het hek geklommen van een feest waarvan de toegang gratis was.

De rest van de avond is heel snel gegaan, keihard staan feesten als beesten en na een abrubt einde van het feest zijn we met 2000 man als een kudde de stad in gegaan. Zo druk dat je op de dansvloer rustig je benen kon intrekken, je bleef toch wel hangen. Zo, ff rust aan de voetjes. Na veel te veel bier en tieten in m’n gezicht te hebben gehad besloten we ons bedje maar eens op te zoeken en lieten ons door de taxi dubbel afzetten bij onze fietsen. De volgende ochtend wakker worden en niet meteen aan de drank van de vorige avond denken kan prettig zijn, maar toch was ik kapot door de Ford Ka-pot…

Wreed uit je dak

Ik ben beroemd geweest

Afgelopen weekend was ik met 2 vrienden naar een party geweest, en omdat we ons met z’n drieën altijd uitstekend vermaken om de lompste dingen, hadden we besloten alledrie een t-shirt te dragen met een daarop speciaal voor ons gedrukte tekst. Een teks die nergens op sloeg, een tekst die controversies teweeg bracht, een t-shirt dat mensen deed lachen, maar met name een tekst waar wij ontzettend hard mee voor lul zouden staan. Een tekst die een paar weekenden eerder onder het genot van een niet nader te noemen aantal biertjes unaniem verkozen was tot sterkste tekst. Op de voorkant van onze donkerpaarse shirts, stond in koeieletters “ERECTIE”. Het contrast van de vetgedrukte tekst resulteerde bijna in telefoontjes uit amerika met de vraag, “What’s on your shirt, I can’t read it.. I mean ofcourse I see it, but don’t understand”. Op de rug stond voor het geval mensen zouden vragen waarom dat op onze borst stond de volgende tekst: “OMDAT HET KAN”.

We hadden wel degelijk verwacht dat we aandacht zouden krijgen, of op z’n minst uitgelachen zouden worden, maar vreemdgenoeg voldeed niets aan de verwachtingen. Het eerste moment dat we de zaal binnenliepen realiseerden we ons dat donkerpaars met spierwit misschien toch wel iets te goed opviel. Nou is het contrast met die kleuren al best hoog, maar deze jongens hadden niet aan het blacklight gedacht, waardoor het bijna leek alsof we paarse shirts droegen, over een lichaam dat nog feller licht uitstraalde dan de lasers die aan het plafond hingen, en vervolgens door uit ons shirt geknipte letters een uitweg vond. Het enige dat nog ontbrak was een “HAAAAAA…LELUJAH!”-geluid uit het niets.

Eenmaal een beetje gewend aan het lichtkanon op onze borst besloten we een rondje door de zaal te lopen, het was nog erg rustig en er was nog niemand echt aan het dansen. “Dat doen we wel als iedereen los gaat, nu valt het zo op.” We waren de zaal nog niet 1 keer overgestoken en mensen keken ons al na met onze schokkende tekst. Lachende mensen, wijzende mensen, en ja, mensen die met ons op de foto wilden. We bestelden onze biertjes en gingen even buurten in de rokerstent, waar achteraf gezien iedereen voor spek en bonen stond omdat er binnen in de zaal een heuze rooklucht hing met om de 5 vierkante meter een warme sterke wietlucht. Tsjah, je bent ook wel in amsterdam natuurlijk.

We zijn op een gegeven moment richting de DJ gelopen en keken eens om ons heen. Het begon ietsje drukker te worden en steeds meer mensen “leerden on kennen”. De menigte stond nog steeds een beeje met hun hoofd op en neer te gaan, maar echt los gingen ze niet. “fuck it, we gaan gewoon.” En ja, met een biertje in onze hand en een loeigrote erectie op ons borst lieten we ons leiden door de muziek. Toen we een kwartier later onze hoofdjes even optilden en even uit de trans stapten, zagen we dat de hele zaal stampvol stond en iedereen uit z’n dak ging. De hele avond waren wij een eyecatcher, iedereen keek, lachte en riep ons na. Heerlijk. Vrouwen die met hun handen op zoek gaan naar de echte erectie, “Ow, waar zittie dan?” en “Laat es voelen?”. Wat is het heerlijk als je mensen van je af moet houden. De hele avond mensen dronken en waus om je heen hangend, roepend: “OMDAT HET KAN!!!”. Mensen constant duimen geven, knipogen, mensen die je hoort zeggen, “Hee daar heb je hun weer.”. We waren beroemd, iedereen kende ons, en wij? Wij kenden niemand…

Ik ben beroemd geweest

Feesten als beesten

Waar ik iedere keer weer van sta te kijken, is dat mensen elkaar op straat dood kunnen kijken, tegen je op botsen, aan de kant duwen, die ene veelzeggende vinger laten zien wanneer iets niet gebeurd zoals zij willen, maar vervolgens op een vage houseparty, die wordt gehouden in een leegstaande fabriek, nadat ze door een uitbundige danser een snoeiharde elleboogstoot met aanloop ontvangen, de schuldige in kwestie even aankijken, ze hun drinken aanbieden, een “nee maakt niet uit joh” en een knuffel geven onder het mom van, hier heb je een knuffel, dan praten we nergens meer over…

Geweldig dat zoiets kan, maar waarom kan dat alleen op zo’n feest? Juist op zo’n feest is iedereen vies, bezweet en daarnaast vaak ook nog strak van de pillen. “Drugs op feesten verziekt de sfeer”, “Drugsgebruik op feesten lijdt vaak tot vechtpartijen”. Allemaal uitspraken waar ik me niet bij aansluit. Partydrugs, en dan heb ik het over de in honderden maten, kleurtjes en smaakjes verkrijgbare pilletjes, die je als in een snoepwinkel uitzoekt op kleur en smaak. Partydrugs geven d’r gebruiker een euforisch bewustzijnsveranderend gevoel, waardoor ze vrijwel altijd met een hoge dosis dopamine (waar je dus gelukkig van wordt) rondlopen, opzoek naar mensen die zich net zo voelen. Vechtpartijen? Ruzies? Agressie? Nee, feestgevoel, knuffeldrang en verliefdheid naar iedereen is wat de gebruiker ervaart. Drank is de boosdoener. Drank versterkt de stemming van een mens en verlaagt heel veel drempels. De rem is eraf en er hoeft maar iets te gebeuren en het slaat bij veel mensen om in woede of agressie. Met drank komt de ware aard van het feestbeestje naar boven. Kijk eens wie er aan het einde van een groot feest nog vol uit hun dak staan te gaan. Kijk wie er uitgeput, moe en met een “ik ben kapot, kunnen we gaan”-blik ophun ogen tegen de muur staan. Het enige wat aan het einde van het feest nog aanwezig is aan volk heeft OF nog genoeg drugs in z’n lichaam om nog een paar uurtjes van het losgaan te genieten OF is dronken maar wil koste wat kost z’n entreekaartje volledig benutten en dus pas vertrekken als de laatste DJ tevreden z’n plaatjes inpakt.

Wat maakt dit feest voor mij nou zo’n topfeest? Waarom heb ik zo genoten? Heel simpel gezegd, omdat ik kan zeggen “been there, done that”. De drugs, teveel drank, en nu pas zie ik dat zo’n feest met een biertje of 5 en een shitload aan water en sinas nog veel leuker kan zijn. Ik stond om 6 uur tussen de losgeslagen drugsgebruikers en de zwalkende dronken rave-beesten. Ik ging zwaar uit m’n dak, en liep als een van de weinige mensen nuchter de deur uit. “Hoe voel je je?” tsjah, vermoeid, een gevoel dat ik met niemand kan delen dan de vrienden waarmee ik was. ’s Morgens om 7 uur in de trein zitten tussen de mensen die net wakker zijn, op weg naar hun werk. En wat wij hebben gedaan? We hebben staan feesten, feesten als beesten…

Feesten als beesten

MBO: Mager en Beroerd Opleidingsniveau

Ik weet nog wel dat ik een jaar of 7 geleden na de MAVO naar het MBO ging. Jeetje wat was dat spannend zeg. Mijn Cito toets op de basisschool vertelde iedereen dat ik HAVO/VWO kon gaan doen, en dat deed ik dan ook. Maar na 1 jaar niks doen leek het dan toch verstandiger om het 2e jaar HAVO te gaan doen. Afijn, ik zat in HAVO 2 en zonder me al te veel in te zetten en alleen te doen wat echt moest (na wat stevige gesprekken), wist ik de 3e van de HAVO te bereiken. Doordat ik hier zonder al te veel moeite doorheen was gekomen, werd ik nog nonchalanter en moge het duidelijk zijn dat ik dat jaar zeer weinig tot niets aan school deed. Dit resulteerde in het besluit om deze jongen maar MAVO 4 te gaan laten doen. En wat bleek, al het beetje info dat ik in HAVO 2 en 3 had opgevangen werd hier herhaald. Beter kon ik het niet krijgen.

Maar nu, nu moest ik naar het MBO, de grote mensen school. Hier ging ik weliswaar doen wat ik altijd al in m’n vrije tijd deed, maar nu was het voor het eggie. Een beroepsopleiding is natuurlijk niet niks als je net uit de klei bent getrokken. Ik was iemand die met de dag leefde, iemand die niet vooruit keek, maar alles maar afwachtte. 1e jaar ging net goed, 2e jaar niet. Ik ging blowen, en raakte in niet al te lange tijd zwaar verslaafd aan de joints. Door mijn blow-gedrag trok ik steeds meer op met mede-blowers, wat resulteerde in een op straat rondhangend ventje dat nog voordat de tafel helemaal volledig was afgeruimd ’s avonds z’n eerste joint al aan had staan, onderweg naar “de spot”. Hier aangekomen kwamen langzaam alle blowers van mijn leeftijd uit alle hoeken van het dorp waar ik woon. Ik was er bijna altijd als eerste en ging als laatste weer weg. Uiteraard met een joint in mijn handen.

Doordat ik zoveel blowde, werd mijn sociale ontwikkeling stopgezet, en trok ik me steeds meer terug. Ik was een alleen-blower geworden. Alleen in de weekenden niet, in de weekenden hing ik wel bij de rest. Om de gezelligheid? Nee, puur en alleen omdat in het weekend harddrugs werd gebruikt. Anderen regelden dan een lading pillen of andere middelen en dan konden ze voor mij ook meteen wat halen. Pillen, speed en coke waren de weekend-drugs in mijn omgeving. Zonder erbij na te denken ben ik daarin meegegaan. Iedereen deed het toch? Maar na een paar maanden ging ik op zaterdag een beetje harddrugs bewaren voor de volgende dag. En later zelfs voor doordeweeks.

Doordat ik steeds meer ging gebruiken, wat dus steeds meer geld ging kosten, bleef ik vaker van school weg, ik kon immers gewoon werken. ik kan wel op school zitten, maar NU heb ik geld nodig. Wat later gebeurt, zie ik dan wel weer. Zodoende bleef ik in de 2e van het MBO zitten. Aan het begin van het 2e jaar ben ik langzaam maar zeker fulltime gaan werken, terwijl mijn schoolgeld nog gewoon netjes door mijn ouders werd betaald. Uiteindelijk ben ik officiëel van school gegaan, en beoefende ik de baan die mijn moeder me altijd noemde om me af te schrikken als ik m’n school niet af zou maken. “Als je zo doorgaat ga je maar lekker in de supermarkt werken, we blijven niet betalen!”

Na een jaar of 3-4 in de supermarkt te hebben gewerkt, nog steeds dagelijks gebruikende, ben ik op een gegeven moment mentaal ingestort. Ik gebruikte al minstens een half jaar cocaïne, dagelijks. En ik voelde mezelf afglijden. De coke had mij onder controle. ’s Middags in de pauze at ik niet omdat ik dan 7 kilometer heen en terug moest fietsen om een extra grammetje te halen om de dag door te komen. Ik merkte dat ik op deze manier niet lang zou leven, om nog maar te zwijgen van mijn uitstraling en uiterlijke verzorging. Ik was een junk. Jaren gaan voorbij dat je een recreatie-gebruiker denkt te zijn, maar dan opeens gaat het licht aan. Je komt erachter dat je een junk bent. Zo eentje van tv en uit de kranten, want ook ik ben gaan stelen om rond te kunnen komen. Ga maar na, ik gebruikte zo’n 2 gram per dag. Dat is 40 euro per gram = 80 per dag. 80 x 7 dagen = 560 euro per week. Dit komt neer op 2240 euro per loon uitbetaling. En ik verdiende als 19 jarige jongen “slechts” 1600 euro. Dit moest kappen, en op het moment dat ik het licht zag, het moment van bezinning, heb ik mijn hele omgeving ingelicht over mijn gebruik. iedereen in mijn omgeving wist dat ik een junk was, who cares, ik wilde stoppen en zolang niemand dát wist, kon ik mezelf voor de gek houden.

Nadat ik een jaar gestopt was met het gebruiken van welke drugs dan ook, merkte ik aan mezelf dat ik veel meer in m’n mars had dan het werk dat ik iedere dag op de automatische piloot uitvoerde. Ik merkte dat ik tijdens m’n werk met hele andere dingen bezig was dan met m’n werk. ik wilde verder. Niet iedere dag in dezelfde puinhoop rondlopen, ik wilde weer achter m’n PC zitten. Internet, websites, alles wat maar digitaal was. Waarom was ik gestopt met die opleiding, waarom was ik gaan blowen? In het laatste half jaar dat ik bij mijn laatste werkgever werkte heb ik tijdens mijn werk m’n hele leven gerelativeerd, en heb ik besloten dat ik maar weer naar school moest gaan. Dezelfde opleiding op MBO niveau. Voor HBO moest ik waarschijnlijk hard aan de bak…

Ik nam contact op met een leraar die ik destijds had, en deze vertelde mij dat ik bij het intake-gesprek even aan zou kunnen kaarten of ik de eerste niet over zou kunnen slaan gezien mijn leeftijd. Deze leraar was van mening dat het eerste jaar niet veel anders zou zijn dan een beetje standaard dingetjes en het wennen aan het andere schoolklimaat. En zoals gehoopt kon ik in het 2e leerjaar instromen. Een jaar vol vrijheid, teveel vrijheid voor mensen zoals ik 7 jaar geleden. Maar nu was ik vastberaden de opleiding af te maken. Ik ging nu naar school omdat ik het wilde, omdat ik wist dat dit was wat ik wilde. Halverwege het 2e jaar ging ik stage lopen en al snel merkte ik dat ik in 2 weken stage al meer had geleerd dan het eerste half jaar op school. Ik was bang dat ik na m’n stage een enorme stap terug zou moeten doen om vervolgens bij het niveau van de rest te moeten blijven hangen. gelukkig waren er meer leerlingen met deze gedachte en kaarten we een versneld traject aan. Dit bestond niet, maar na veel druk van vele richtingen kwam er dan toch een versneld traject. in de 3e zouden we dan een project krijgen wat we uitmuntend af moesten ronden. Was dit het geval, dan konden we aansluiten met een project in de 4e klas, waarin 10 competenties moesten worden bewezen. Dit was niet het geval, en toch mochten we door. Na één jaar en 8 weken school zat ik in de 4e.

Om eerlijk te zijn heb ik me net zo ingezet als op de MAVO, ik deed alleen wat ik leuk vond, en daarnaast heel af en toe de hoognodige dingen, maar ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik de kantjes er redelijk vanaf heb gelopen. Nu dat laatste project is goedgekeurd, heb ik nog een drietal competenties te bewijzen. Dit moet in een presentatie waarin ik een ondernemingsplan presenteer en nog een kleine bijzaak. Dit ondernemingsplan heb ik in hooguit 20 minuten na het innemen van 2 glazen rosé uit m’n handjes laten wapperen, even opgestuurd ter controle met de vraag om feedback, en wat denk je? Bijna goed! Een paar kleine dingetjes aanpassen en deze luie flikker haalt zijn 4-jarige MBO-opleiding in 2 jaar zonder daar ook maar enige moeite voor te hebben gedaan. Het niveau van het MBO op ROC Midden Nederland is ronduit belachelijk….

MBO: Mager en Beroerd Opleidingsniveau