Ziektestress

ziekte stressWel, niet, wel, niet.. thermometer zegt 39.2..oké, niet werken dus. zeven uur: Ik sleep mij uit bed want niet werken, betekent werk aan de winkel. Als ik er dan toch uit moet; eerst de kinderen wekken, dan theewater opzetten, dan telefoon in oplader en naar de WC. Shit,  ik begin nu al draaierig te worden en dan moet het niet-werken-werk nog beginnen.

Computer aan, zoonlief ‘W’ is ook niet lekker al kan het ook zijn dat hij gebruik maakt van mijn zwakte en weinig tegengas verwacht. Kinderen zijn wat dat betreft net wilde dieren. Dan eerst maar even hem absent melden. Ik zoek me rot naar het e-mailadres van de verzuimregistratie-toestand en z’n leerlingnummer, meneer zelf ligt natuurlijk alweer lekker in bed. Ik begin te rillen en zie dat het nog te vroeg is om mijn werk te bellen dus mail ik onze lieve ziektevervangcoördinator ‘J’ maar vast. Ik voeg nog wat dingen toe aan mijn lesopzet en probeer nog uit te leggen hoe ik altijd wat wissel met tijden en groepjes. Ik voel me nu al schuldig tegenover mijn collega’s die mijn lessen moeten vervangen. Alsof ze het al niet druk zat hebben. Ik kan het niet laten ervoor te zorgen dat een aantal overleggen ook zonder mij doorgaan en begin non-productieve gedachten over mijn ziek zijn te krijgen. Lang de tijd heb ik daar niet voor, want inmiddels heb ik het steenkoud en bonkt mijn hoofd dusdanig dat ik mijn mailbox maar weer sluit. Inmiddels is het kwart voor 8. De thee is klaar, ik neem twee mokken naar boven, een voor W en een voor mij. Liggend in bed (wat een zegen om m’n hoofd weer in het kussen te hebben liggen!), luister ik naar de geluiden die dochterlief ‘N’ produceert, terwijl zij zich klaarmaakt voor school. Langzaam wordt het gebonk in m’n hoofd minder… Om acht uur bel ik al liggend in bed naar m’n werk maar krijg i.p.v. J. collega R. aan de lijn. Wat hij moet doen met mijn ziekmelding? Straks doorgeven aan J en haar zeggen dat ik mijn lesoverdracht al gemaild heb. Er niet gerust op, want stel dat J ook ziek is (wat achteraf ook bleek), help ik mijn lijf weer naar beneden om nog een paar collega’s mijn lesoverdracht te mailen. Ik zet de boter terug in de koelkast en terwijl N naar school gaat klim ik de trap weer op naar bed. Ik app mijn teamleider dat ik mij afgemeld heb en zij appt terug dat ze ook ziek is…gaat lekker zo met ons. Nu slapen…Shit!  ik moet vervoer regelen voor het turnen van N. Weer uit bed om de adressenlijst te zoeken om uit te vogelen met wie ze het makkelijkst mee kan rijden. Berichtje sturen…en loslaten…ik MOET nu slapen! En zo wissel ik het ziek zijn de hele dag af met ervoor zorgen dat ik überhaupt ziek kan zijn (vanuit mijn perceptie dan he?). Kan je behalve werkstress ook last hebben van ziektestress? En word je daar dan nog zieker van of spontaan weer beter?

P.S.Waar mijn liefhebbende echtgenoot en vader van de kinderen in dit hele verhaal is? Oh..die staat lekker in de sneeuw ergens in de Alpen. Blij voor hem..tuurlijk…

Ziektestress

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *