Oeitopia

Utopia….waarin naast een paar doortastende (maar schrikbarend oud ogende) dertigers ook wat idealistische twintigers zitten van een akelig hoog geitenwollensokkenkaliber. Waarin men elkaar eensgezindheid belooft (“want het moet ánders en béter”) maar nog geen minuut later het liefst de hersens wil inslaan. Waarin de zwerver en het kunstmeisje het roerend eens zijn over het feit dat je met weinig tevreden kunt zijn, back to basic verheven tot levenskunst dus. Waarin je twee door de wol geverfde vijftigers mag aanschouwen, van wie de één aan godsdienstwaanzin lijdt terwijl de ander zich nu al de gedoodverfde leider waant. Waarin men elkaar huilend in de armen valt en de liefde verklaart met het gemak waarop je normaal een halfje volkoren zou bestellen bij de bakker, om elkaar daarna weer ruziënd de tent uit te vechten.

Waarom kijk ik toch naar dit programma? Omdat er een vage bekende aan meedoet en ik moet lachen om haar nadrukkelijk Brabants accent. Maar vooral omdat ik me steeds opnieuw verbaas over de naïviteit van mensen en hun geloof in een betere wereld, terwijl je geen psycholoog hoeft te zijn om te snappen dat groepsdynamiek, geldingsdrang, territoriumdrift en de onontkoombare verdeel- en heerspolitiek al snel hun gebruikelijke tol zullen gaan eisen.
“We moeten elkaar wat gunnen”, roepen de Utopianen regelmatig in koor en dat is nobel van ze, maar de kou en honger laten zich gelden en dan is aardig zijn blijkbaar een stuk moeilijker. Het levert de bekende onderlinge frustraties en ruzies op waarover we ons weer gezamenlijk kunnen verkneukelen en dat schept een band, leve de reality tv. Ik moet toegeven dat ik me al kijkend kostelijk vermaak. Samen met een collega voorspellen wanneer de bom zal barsten (en vooral tussen wie) is nu eenmaal leuk. Jezelf ergeren aan die ene iets te nadrukkelijk aanwezige persoon ook, vooral als je die ergernissen kunt delen met je buurvrouw, die toevallig ook kijkt (en die zelf ook te nadrukkelijk aanwezig is, maar dat terzijde). Utopia werkt blijkbaar verbroederend, alleen niet binnen Utopia zelf.
Het is echter de vraag hoe lang het leuk blijft om te kijken naar een zich ondernemer wanende oliebollenbakker, een eigengereide aannemer of een op blote voeten lopende zwerver. Want op het gegeven moment heb je het wel gezien, het voorspelbare haantjesgedrag van te grote ego’s die de boel naar hun hand willen zetten. Alle goede bedoelingen ten spijt, Utopia is en blijft een utopie!

Oeitopia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *